Hər gecə eyni saatda qapı döyülürdü – Saat 03:17-də baş verən sirli hadisə
Vətən.az – Bəzən insanın yeni bir evə köçməsi sadəcə yaşayış yerini dəyişmək olmur. Bəzi evlərin divarları keçmişdən qalan izləri, səssizliyi və cavabsız sualları özündə saxlayır.
Bu hekayə də məhz belə bir evdən bəhs edir.
Hadisə şəhərdən bir qədər kənarda yerləşən sakit yaşayış massivində baş verirdi. Ailə uzun müddət kirayədə yaşadıqdan sonra nəhayət öz evlərini almağa qərar vermişdi.
Evin qiyməti münasib idi. Ətraf sakit, küçə demək olar ki, boş, qonşular isə mehriban görünürdü.
Evin əvvəlki sahibi isə qəribə şəkildə çox danışmırdı.
Ailə evi alarkən yalnız bir şey diqqətlərini çəkmişdi.
Evin yataq otaqlarından birinin qapısı həmişə bağlı saxlanılırdı.
Soruşanda isə əvvəlki sahibi qısa cavab vermişdi:
– “Orada heç nə yoxdur. Sadəcə istifadə etmirdik.”
Ailə bunu qəribə hesab etsə də, əhəmiyyət vermədi.
İlk gecə
Yeni evə köçdükləri ilk gecə hər şey normal idi.
Uşaqlar yorğun olduqları üçün tez yatmışdı. Ata və ana isə əşyaları yerləşdirib gecə yarısından sonra yatağa getmişdilər.
Saat 03:17-də evin qarşısından gələn səs qadını yuxudan oyatdı.
Tak… tak… tak…
Qapı üç dəfə döyülmüşdü.
Qadın əvvəlcə bunun yuxu olduğunu düşündü.
Əri də oyanmışdı.
– Eşitdin? – qadın pıçıltı ilə soruşdu.
– Hə.
İkisi də bir müddət səssiz qaldı.
Sonra kişi yataqdan qalxıb pəncərəyə yaxınlaşdı.
Küçədə heç kim yox idi.
Qapının qarşısındakı işıq yanırdı. Həyətdəki kamera isə hər şeyi göstərməli idi.
Amma kamerada heç bir insan görünmürdü.
Kişi qapını açmadı.
Bir neçə dəqiqədən sonra ailə yenidən yatdı.
Səhər isə həmin hadisəni külək, qonşu uşaqları və ya başqa bir səbəblə izah etməyə çalışdılar.
İkinci gecə
Ertəsi gecə saat 03:17-də eyni səs yenidən eşidildi.
Tak… tak… tak…
Bu dəfə kişi dərhal ayağa qalxdı.
Telefonunu götürüb təhlükəsizlik kamerasına baxdı.
Kameranın görüntüsündə qapının qarşısı tam aydın görünürdü.
Heç kim yox idi.
Amma qəribə olan başqa bir şey vardı.
Qapının qarşısındakı kamera görüntüsündə sanki görüntü bir neçə saniyəlik donmuşdu.
Kişi qapıya yaxınlaşdı.
Arvadı arxadan:
– Açma, – dedi.
Kişi dayandı.
– Niyə?
– Bilmirəm. Sadəcə açma.
Qapının arxasında bir neçə saniyə səssizlik oldu.
Sonra isə dəhlizdə qəribə bir soyuqluq hiss edildi.
Sanki evin içində temperatur birdən aşağı düşmüşdü.
Kişi qapını açmadı.
Üçüncü gecə
Üçüncü gecə ailə artıq saat 03:17-ni gözləyirdi.
Saat 03:10-da kişi təhlükəsizlik kameralarını yoxladı.
03:15…
03:16…
03:17.
Tak… tak… tak…
Bu dəfə səs daha güclü idi.
Kişi telefonunu götürüb qapıya yaxınlaşdı.
Arvadı:
– Məncə, açma.
Kişi isə:
– Üç gündür eyni şey təkrarlanır. Bunun səbəbini bilməliyik.
Qapının dəstəyinə əlini uzatdı.
Bir neçə saniyə tərəddüd etdi.
Sonra qapını açdı.
Küçədə heç kim yox idi.
Amma qapının qarşısında kiçik, köhnə bir zərf vardı.
Kişi zərfi götürdü.
Üzərində yalnız bir söz yazılmışdı:
“03:17”
Zərfin içindəki məktub
Ailə zərfi mətbəxə gətirdi.
Məktub çox köhnə idi.
Kağız saralmış, yazılar isə əllə yazılmışdı.
Məktubda belə deyilirdi:
“Əgər bu məktubu oxuyursansa, deməli, ev yenə öz sahibini tapıb.”
Kişi oxumağa davam etdi.
Məktubun müəllifi evin əvvəlki sakinlərindən biri olduğunu yazırdı.
Məktubda 1990-cı illərdə həmin evdə yaşayan bir ailədən bəhs edilirdi.
Ailənin kiçik qızı gecələr yuxudan oyanaraq dəhlizə çıxırmış.
Hər gecə saat 03:17-də isə evin qapısının döyüldüyünü deyirmiş.
Valideynləri əvvəlcə buna inanmayıblar.
Ta ki bir gecə ata özü həmin səsi eşidənə qədər.
Məktubda daha sonra yazılırdı ki, həmin gecə ata qapını açıb.
Qapının qarşısında heç kim olmayıb.
Lakin qapının qarşısında kiçik bir qız uşağına aid ayaqqabı izi görünüb.
İzin istiqaməti isə qəribə idi.
Ayaq izləri həyətdən qapıya doğru yox…
evin içindən qapıya doğru gedirdi.
Vətən.az üçün bu hekayənin sirli tərəfi
Bu məqamda qeyd edək ki, Vətən.az oxucularına təqdim olunan bu yazı real hadisələrdən ilhamlanan, lakin bədii şəkildə işlənmiş sirli hekayə formatındadır. Məqsəd oxucuda qorxu yaratmaqdan çox, hadisənin sonunda ortaya çıxacaq sirri düşündürməkdir.
Çünki hekayənin ən maraqlı hissəsi hələ qarşıda idi.
Məktubun son hissəsində belə bir cümlə yazılmışdı:
“Qapını saat 03:17-də açsanız, çöldə heç kimi görməyəcəksiniz. Çünki döyən heç vaxt çöldə olmayıb.”
Ailə bir neçə saniyə danışa bilmədi.
Kişi məktubu yenidən oxudu.
Sonra həyat yoldaşına baxdı.
– Bu məktubun mənası nədir?
Qadın cavab vermədi.
Çünki həmin anda dəhlizdən səs gəldi.
Tak… tak… tak…
Amma bu dəfə səs giriş qapısından gəlmirdi.
Səs yataq otağının bağlı qapısından gəlirdi.
Bağlı otaq
Ailə evə köçəndə əvvəlki sahibinin istifadə etmədiyini dediyi otaq yadlarına düşdü.
Kişi yavaş-yavaş həmin otağın qarşısına getdi.
Qapı kilidli deyildi.
Əlini dəstəyə uzatdı.
Qapı açıldı.
Otaq demək olar ki, boş idi.
Küncdə köhnə taxta masa, masanın üzərində isə toz basmış bir saat vardı.
Saatın əqrəbləri dayanmışdı.
03:17.
Kişi saata yaxınlaşdı.
Həmin anda arxadan həyat yoldaşının qışqırığı eşidildi:
– Buraya bax!
Qadın döşəməni göstərirdi.
Tozlu döşəmənin üzərində təzə ayaq izləri vardı.
Ayaq izləri otağın ortasından başlayırdı.
Və düz qapıya qədər gəlirdi.
Heç bir iz isə otağa daxil olmurdu.
Ən qəribə detal
Kişi dərhal təhlükəsizlik kamerasının yaddaşına baxdı.
Saat 03:17-də giriş qapısının qarşısında heç kim görünmürdü.
Amma kameranın daxili yaddaşında həmin saatda hərəkət qeydə alınmışdı.
“Daxili dəhliz – hərəkət aşkarlandı.”
Ailə gecə boyu yatmadı.
Səhər isə evin əvvəlki sahibini tapmağa çalışdılar.
Kişi ona məktubu göstərdi.
Yaşlı adam məktubu görən kimi susdu.
Bir neçə saniyə sonra yalnız bunu dedi:
– Mən sizə demişdim ki, o otağı istifadə etməyin.
– Niyə?
Yaşlı adam cavab vermədi.
Bir qədər sonra isə:
– Çünki o otağın qapısı hər gecə saat 03:17-də döyülürdü.
Bəs məktubu kim qoymuşdu?
Ailənin ən çox düşündüyü sual bu idi.
Çünki zərfin üzərində heç bir barmaq izi, kamera görüntüsündə isə heç bir insan yox idi.
Bir neçə gün sonra ailə həmin evdən köçmək qərarına gəldi.
Lakin evin satılması ilə məsələ bitmədi.
Evi alan yeni ailə də bir neçə həftə sonra eyni hadisədən danışmağa başladı.
Hər gecə…
Eyni saatda…
03:17.
Və həmişə üç dəfə.
Tak… tak… tak…
Ən qəribəsi isə bu idi:
Yeni ailənin uşağı bir gün atasından soruşdu:
– Ata, gecə qapını niyə döyürsən?
Ata təəccüblə:
– Mən qapını döymürəm, – dedi.
Uşaq isə sakit şəkildə cavab verdi:
– Sən yox. O qadın döyür.
– Hansı qadın?
Uşaq giriş qapısını göstərdi.
– Hər gecə qapının o biri tərəfində dayanan qadın.
Ata dərhal kameraya baxdı.
Kamera yenə heç kimi göstərmirdi.
Amma həmin gecə saat 03:17-də qapı yenidən üç dəfə döyüldü.
Tak… tak… tak…
Bu dəfə isə qapının iç tərəfindən.
Və hekayə məhz burada bitir.
Bəzən ən qorxulu sual “Qapını kim döyür?” olmur.
Əsl sual budur:
Əgər qapının o biri tərəfində heç kim yoxdursa, səs haradan gəlir?
