Bu gün – 25 avqust mənim üçün çox ağır və kövrək bir gündür. 25 avqust 2010-cu ildə mənim əziz atam, görkəmli alim, professor Vidadi Yusif oğlu Əliyev dünyasını dəyişdi.
Artıq 16 il keçir…
İllər ötür, zaman keçir, amma ata itkisi insanın qəlbində heç vaxt köhnəlmir. Bəzi insanlar həyatdan köçür, amma onların adı, əməlləri, övladlarına verdiyi dəyərlər və xatirələri daim yaşayır.
Atam belə böyük şəxsiyyətlərdən idi.
Professor Vidadi Əliyev ömrünü elmə həsr etmiş, Azərbaycan elminə böyük töhfələr vermiş görkəmli alim idi. Onun zəngin elmi irsi, yetişdirdiyi tələbələri, yazdığı əsərlər və apardığı araşdırmalar bu gün də onun adını yaşadır.
Lakin onun həyatında elmdən də böyük, qəlbində ömür boyu daşıdığı bir sevgi vardı – Qarabağ sevgisi.
Atam Xankəndidə doğulmuşdu. Qarabağ onun uşaqlığı, gəncliyi, doğma yurdu, xatirələri, bütün həyatının bir parçası idi. Qarabağdan ayrı düşmək onun üçün sadəcə məkan itkisi deyildi. Bu, ömrü boyu ürəyində daşıdığı böyük bir həsrət idi.
O, uzun illər ağır xəstəlikdən əziyyət çəkərək Vətən həsrəti ilə yaşadı.
Doğma torpaqlarına qayıtmaq, Xankəndiyə yenidən ayaq basmaq, Qarabağın azad günlərini görmək onun ən böyük arzularından biri idi. Bu arzu onun söhbətlərində, düşüncələrində, həyata baxışında daim yaşayırdı.
Təəssüf ki, atam 25 avqust 2010-cu ildə, Qarabağın azadlığını görmədən dünyasını dəyişdi.
Bu, mənim üçün onun həyatının ən böyük yaralarından biridir.
O, ömrünün son illərində Vətən həsrəti ilə yaşadı. Doğma Qarabağının azad olacağı günə ümid etdi. Təəssüf ki, taleyin hökmü ilə həmin günü görə bilmədi.
Bu gün isə onun arzusu gerçəkləşib.
Azərbaycan Ordusu Ali Baş Komandan cənab İlham Əliyevin rəhbərliyi ilə Qarabağı azad etdi. Azərbaycan bayrağı doğma torpaqlarımızda dalğalandı.
Atam bunu görə bilmədi…
Amma mən əminəm ki, bu gün onun ruhu rahatdır.
Çünki illərlə həsrətini çəkdiyi Qarabağ artıq azaddır.
Atam mənə yalnız ata olmadı. O, mənə həyatın ən böyük dəyərlərini – Vətənə bağlılığı, zəhməti, dürüstlüyü, elmə və biliyə hörməti, insanlara faydalı olmağı öyrətdi.
Bu gün onun şəkillərinə baxanda həm böyük qürur, həm də sonsuz həsrət hiss edirəm.
Ata itkisi zamanla keçən bir ağrı deyil. İnsan sadəcə illər keçdikcə həmin ağrı ilə yaşamağı öyrənir.
16 ildir atam aramızda yoxdur.
Amma onun səsi, baxışları, öyüdləri, sevgisi və bizə qoyduğu mənəvi miras yaşayır.
Onun adı bizim ailəmiz üçün böyük qürurdur. Onun elmi irsi Azərbaycan elminin bir parçasıdır. Onun Qarabağ sevgisi isə bizim qəlbimizdə əbədi yaşayacaq.
Əziz atam,
Sən illərlə Vətən həsrəti ilə yaşadın. Qarabağına qovuşa bilmədən bu dünyadan köçdün. Amma bu gün sənin həsrətini çəkdiyin torpaqlar azaddır.
Sənin doğulduğun Qarabağ Azərbaycandır.
Ruhun şad olsun, əziz atam.
Səni sevgi, böyük ehtiram və sonsuz həsrətlə anıram.
Sənin qızın olmaq həyatımın ən böyük qürurlarından biridir.
Məkanın cənnət, ruhun şad olsun.
25 avqust 2010 – 25 avqust 2026.
16 il keçdi, amma sən heç vaxt yaddaşımızdan və qəlbimizdən getmədin.
Millət vəkili
Fatma Yıldırım
