Gecə saat 3-də qapısı döyüldü: Səhər isə bütün kənd bunu danışırdı
Kənddə gecələr adətən sakit keçirdi. Saat 3-dən sonra küçələrdə demək olar ki, heç kim görünməz, yalnız uzaqdan itlərin hürüşməsi eşidilərdi. Lakin həmin gecə bir evin qapısına üç dəfə döyüldü. Ev sahibi qapını açanda qarşısında heç kimi görmədi. Səhər isə kənddə hamının danışdığı bir hadisə baş verdi.
Veten.az-ın təqdim etdiyi bu hekayə kənd həyatı, sirr və gözlənilməz sonluq üzərində qurulan bədii süjetdir. Hekayədəki adlar və hadisələr bədii xarakter daşıyır.
Gecə yarısı gələn səs
Hadisə payızın soyuq gecələrindən birində baş vermişdi.
Kənd sakini 58 yaşlı Səlim kişi həmin gecə evində tək idi. Həyat yoldaşı bir neçə gün əvvəl qızının yanına getmişdi.
Səlim kişi televizoru söndürüb yatmağa hazırlaşırdı.
Saat 03:02 idi.
Birdən…
Taq… taq… taq…
Qapı döyüldü.
Səlim kişi yerində donub qaldı.
Kənddə gecə vaxtı kiminsə qapı döyməsi adi hal deyildi.
Bir neçə saniyə sonra yenə səs gəldi.
Taq… taq…
Səlim kişi yatağından qalxıb dəhlizə çıxdı.
— Kimdir?
Cavab gəlmədi.
O, qapıya yaxınlaşıb yenidən soruşdu:
— Kimdir orada?
Yenə səssizlik.
Səlim kişi qapının gözlüyündən baxdı.
Həyətdə heç kim yox idi.
Qapının qarşısındakı iz
O, qapını açmağa tərəddüd etdi.
Bir neçə saniyə sonra isə qapını ehtiyatla araladı.
Həyət boş idi.
Külək ağacların yarpaqlarını tərpədirdi.
Səlim kişi küçəyə baxdı.
Heç kim görünmürdü.
Lakin qapının qarşısında qəribə bir şey vardı.
Palçığın üzərində ayaq izləri görünürdü.
İzlər küçədən gəlir, birbaşa qapıya qədər uzanırdı.
Amma qapıdan geri qayıdan heç bir iz yox idi.
Səlim kişi bir müddət həmin izlərə baxdı.
Sonra qapını bağlayıb içəri keçdi.
Həmin gecə səhərə qədər yata bilmədi.
Səhər kənd ayağa qalxdı
Səhər saat 7 radələrində Səlim kişi qonşusu Ənvərə danışdı.
Ənvər əvvəlcə ona inanmadı.
Sonra birlikdə qapının qarşısına çıxdılar.
Ayaq izləri hələ də orada idi.
Bu xəbər qısa müddətdə bütün kəndə yayıldı.
Kənd sakinləri Səlim kişinin evinin qarşısına yığışmağa başladılar.
Kimsə bunun oğruların işi olduğunu dedi.
Başqası isə gecə vaxtı kənddə dolaşan bir adamdan danışdı.
Yaşlı qadınlardan biri isə illər əvvəl həmin ərazidə baş vermiş bir hadisəni xatırlatdı.
— Bu evin qarşısında bir vaxtlar qəza olmuşdu, — dedi. — Bəlkə bununla əlaqəsi var…
Bu söz kənd sakinlərinin marağını daha da artırdı.
3 gün əvvəl gələn məktub
Lakin hadisənin daha maraqlı tərəfi Səlim kişinin evində üzə çıxdı.
Səlim kişi həmin gün günorta evini təmizləyərkən poçt qutusunda köhnə bir məktub tapdı.
Məktub üç gün əvvəl gəlmişdi.
Zərfin üzərində göndərənin adı yox idi.
Məktubda yalnız bir cümlə yazılmışdı:
“Saat 3-də qapını aç.”
Səlim kişi bunu oxuyanda rəngi dəyişdi.
Çünki həmin məktubu hadisədən əvvəl görməmişdi.
Məktubun nə vaxt poçt qutusuna qoyulduğunu da bilmirdi.
O, məktubu kəndin digər sakinlərinə göstərdi.
Hamı təəccüblənmişdi.
Bəs bu məktubu kim göndərmişdi?
Köhnə hadisə
Kəndin ən yaşlı sakinlərindən biri olan Həsən baba həmin məktubu görəndə uzun müddət susdu.
Sonra dedi:
— Məncə, bunun səbəbini bilirəm.
Hamı ona tərəf çevrildi.
Həsən baba danışmağa başladı.
Təxminən 25 il əvvəl həmin kənddə Səlim kişinin evinin yaxınlığında ağır yol qəzası baş vermişdi.
Qəza nəticəsində gənc bir oğlan yaralanmışdı.
Həmin oğlanın adı Rəşad idi.
Rəşad xəstəxanaya aparılarkən yolda vəfat etmişdi.
Amma onun ailəsi sonradan kənddən köçmüşdü.
Həsən baba bir detalı da xatırladı:
— Rəşadın cibindən bir məktub çıxmışdı. Məktubun kimə yazıldığı heç vaxt bilinmədi.
Səlim kişi bu sözləri eşidəndə düşündü.
O da illər əvvəl həmin qəzanın şahidi olmuşdu.
Lakin Rəşadın ailəsi ilə heç vaxt əlaqəsi olmayıb.
Gözlənilməz qonaq
Hadisədən bir gün sonra kəndə tanımadıqları bir kişi gəldi.
Təxminən 50 yaşlarında idi.
Səlim kişinin evini soruşdu.
Kənd sakinləri ona yolu göstərdilər.
Kişi Səlim kişinin qarşısında dayanıb dedi:
— Mənim adım Kamrandır. Rəşadın qardaşıyam.
Səlim kişi təəccübləndi.
Kamran əlində köhnə bir qutu tutmuşdu.
— Qardaşım ölməzdən əvvəl bir məktub yazmışdı. Anam illər sonra həmin məktubu tapdı. Məktubda sizin adınız vardı.
Səlim kişi daha da təəccübləndi.
— Mənim?
Kamran başını tərpətdi.
— Bəli.
Məktubun sirri
Kamran qutudan köhnə bir kağız çıxardı.
Məktubda Rəşad həmin gecə kənddən çıxmazdan əvvəl başına gələnləri yazmışdı.
Məlum olmuşdu ki, Rəşadın avtomobili qəza etməzdən əvvəl yolda xarab olmuşdu.
O, kəndə piyada qayıtmağa çalışarkən Səlim kişinin evinin qarşısından keçmişdi.
Səlim kişi həmin vaxt onu görmüş, lakin gecə olduğu üçün kim olduğunu anlamamışdı.
Rəşad isə həmin gün Səlim kişidən kömək istəmək istəyibmiş.
Amma qapını döyməyə cəsarət etməyib.
Bir neçə dəqiqə sonra qəza baş vermişdi.
Məktubda Rəşadın son cümləsi belə idi:
“Əgər sabah mənə bir şey olsa, Səlim dayıya deyin ki, o gecə qapısını döyməyə cəsarət etmədim.”
Səlim kişi məktubu oxuyandan sonra uzun müddət danışa bilmədi.
Bəs gecə qapını kim döymüşdü?
Kənd sakinlərinin ən çox maraqlandığı sual isə bu idi.
Kamran gülümsəyərək cavab verdi:
— Mən döydüm.
Hamı təəccübləndi.
Kamran izah etdi:
— Mən üç gün əvvəl kəndə gəlmişdim. Səlim dayının evini tapmağa çalışırdım. Ancaq gecə çox gec idi. Qapını döyməyə cəsarət etmədim. Məktubu isə poçt qutusuna qoydum.
— Bəs gecə saat 3-də? — Səlim kişi soruşdu.
Kamran başını aşağı saldı.
— Həmin gecə mən kənddə qalmışdım. Saat 3-də qapınızı döydüm. Siz cavab vermədiniz. Mən də getdim.
Kənd sakinləri bir-birinə baxdılar.
Beləliklə, bütün sirr açılmışdı.
Ayaq izləri necə yaranmışdı?
Bunun da cavabı vardı.
Həmin gecə güclü yağış yağmışdı.
Kamranın ayaqqabıları palçıqlı olduğundan qapıya qədər izlər qalmışdı.
O, qapının qarşısında dayanıb geri qayıtdıqdan sonra isə yolun kənarındakı daşlı hissə ilə getmişdi.
Buna görə də geri qayıdan ayaq izləri görünməmişdi.
Əsl səbəb isə başqa idi
Kamran kəndə sadəcə qardaşının son arzusunu yerinə yetirmək üçün gəlmişdi.
O, Səlim kişinin qapısını döyüb qardaşının illər əvvəl deyə bilmədiyi sözləri çatdırmaq istəyirdi.
— Qardaşımın ölümündən 25 il keçib, — Kamran dedi. — Anam məktubu tapandan sonra dedi ki, bunu Səlim dayıya çatdır. Mən də söz verdim.
Səlim kişi göz yaşlarını saxlaya bilmədi.
— Kaş o gecə qapını açaydım…
Kamran onun çiyninə toxundu.
— Bəzən insan bir qapını açmağa gecikir. Amma həqiqətin qapısını gec də olsa açmaq mümkündür.
Sonluq
Həmin gün kənd sakinləri dağılışdılar.
Gecə saat 3-də qapının döyülməsi ilə başlayan sirr səhər saatlarına qədər kəndin bütün sakinlərini düşündürmüşdü.
Amma sonda məlum oldu ki, hadisənin arxasında nə fövqəltəbii qüvvə, nə də qorxulu bir sirr vardı.
Sadəcə 25 il əvvəl yarımçıq qalmış bir hekayə vardı.
Rəşadın son arzusu illər sonra yerinə yetmişdi.
Səlim kişi isə həmin gündən sonra gecələr qapısı döyüləndə əvvəlki kimi qorxmurdu.
Çünki artıq bilirdi:
Bəzən gecə döyülən bir qapının arxasında qorxulu bir hadisə yox, illərdir gözləyən bir cavab dayanır.
