Toyuna 3 gün qalmış yoxa çıxdı: 17 il sonra kəndə qayıtdı – illər sonra açılan sirr
Kənddə toy hazırlıqları gedirdi. Evin həyətində qazanlar qurulmuş, qonşular bir-birinə kömək etməyə başlamışdı. Cəmi üç gün sonra 24 yaşlı Muradın toyu olacaqdı. Ailəsi hər şeyin qaydasında olduğunu düşünürdü. VETEN.AZ
Lakin toyuna üç gün qalmış Murad səhər tezdən evdən çıxdı və bir daha geri qayıtmadı.
Həmin gün onun haraya getdiyini heç kim bilmirdi.
Murad kənddə sakit, zəhmətkeş və çox danışmayan biri kimi tanınırdı. Atasını bir neçə il əvvəl itirmiş, anası ilə birlikdə yaşamışdı. Toyunu isə uşaqlıqdan tanıdığı Aysellə etməyə hazırlaşırdı.
Toy üçün hər şey əvvəlcədən hazırlanmışdı. Evlərinə yeni mebel alınmış, qohumlara xəbər verilmiş, musiqiçilərlə danışılmışdı.
Amma həmin səhər Murad anasına yalnız bir cümlə dedi:
— Ana, bir işim var, günortaya qayıdacağam.
Bu, onun anası ilə son söhbəti oldu.
“Bəlkə başına bir iş gəlib?”
Günorta keçdi, axşam oldu. Murad gəlmədi.
Əvvəlcə heç kim ciddi narahat olmadı. Dostları onun şəhərə getdiyini düşündülər. Telefonuna zəng etdilər, amma cavab vermədi.
Gecə saatlarında isə ailə polisə müraciət etdi.
Kənddə Muradı axtarmağa başladılar. Çay kənarına, yaxın meşəyə, qonşu kəndlərə baxıldı. Onun istifadə etdiyi avtomobil isə kənddən bir neçə kilometr aralıda, yol kənarında tapıldı.
Avtomobilin içində Muradın telefonu, sənədləri və pencəyi vardı.
Özü isə yox idi.
Bu detal hamını daha çox qorxutdu.
Ən qəribəsi isə avtomobilin qapılarının kilidli olması idi. İçəridə dava və ya zorakılıq izinə rast gəlinməmişdi.
Aysel isə baş verənlərə inana bilmirdi.
Toyuna üç gün qalmış nişanlısı yoxa çıxmışdı.
17 il davam edən gözlənti
İlk aylar Muradı tapmaq üçün müxtəlif yerlərə müraciət edildi. Qohumları şəhərlərə getdi, tanışlardan soruşuldu, xəstəxanalar yoxlanıldı.
Heç bir nəticə olmadı.
Aylar illərə çevrildi.
Bir müddət sonra kənddə insanlar Muradın öldüyünü düşünməyə başladılar.
Anası isə bu fikirlə razılaşmırdı.
O, oğlunun otağını olduğu kimi saxladı.
Hər il Muradın doğum günündə otağına girir, pəncərəni açır və sakitcə deyirdi:
— Haradasansa, qayıt, bala.
Aysel isə bir neçə il sonra başqa biri ilə ailə qurdu.
O, Muradı unutduğunu heç vaxt demədi. Sadəcə həyatın davam etməli olduğunu düşündü.
Kənddə isə hadisə yavaş-yavaş unudulmağa başladı.
Ta ki 17 il sonra bir payız axşamına qədər…
Kəndə qayıdan yad adam
Həmin gün kəndə köhnə bir avtobus daxil oldu.
Avtobusdan orta yaşlı, saqqalı bir kişi düşdü.
Əlində kiçik bir çanta vardı.
Kəndin girişində dayanıb ətrafına baxdı.
Sonra addımlarını kəndin kənarındakı köhnə evlərdən birinə tərəf çevirdi.
Onu ilk görən kənd sakini Ənvər kişi oldu.
Kişiyə baxdı və qəribə bir hiss keçirdi.
— Sən kimsən? — deyə soruşdu.
Yad adam bir neçə saniyə susdu.
Sonra dedi:
— Ənvər əmi… məni tanımadınız?
Ənvər kişinin sifəti dəyişdi.
Səsi titrədi:
— Murad?..
Kişi başını aşağı saldı.
— Hə, mənəm.
Ənvər kişi bir neçə saniyə danışa bilmədi.
17 il əvvəl toyuna üç gün qalmış yoxa çıxan Murad qarşısında dayanmışdı.
“Mən qaçmamışdım…”
Xəbər kəndə ildırım sürətilə yayıldı.
Muradın anası artıq yaşlanmışdı. Oğlunun qayıtdığını eşidəndə həyətə çıxdı.
Muradı görən kimi əvvəlcə onu tanımadı.
Murad anasının qarşısında diz çökdü.
— Ana…
Bu bir söz kifayət etdi.
Qadın oğlunu qucaqlayıb ağlamağa başladı.
Uzun müddət heç biri danışmadı.
Sonra Murad illərdir gizlətdiyi həqiqəti danışmağa başladı.
O, toyundan üç gün əvvəl bir borc məsələsi ilə bağlı ciddi təhlükə ilə üzləşmişdi. Gənclik illərində tanımadığı adamlardan borc götürmüş, həmin borcun üzərinə böyük məbləğdə faiz əlavə edilmişdi.
Murad məsələni ailəsindən gizlətmişdi.
Toy günü yaxınlaşdıqca vəziyyət daha da ağırlaşmışdı.
Həmin səhər isə ona bir mesaj gəlmişdi:
“Bu gün kənddən çıxmasan, ailən də zərər görəcək.”
Murad qorxmuşdu.
Ailəsini qorumaq üçün kənddən getmək qərarına gəlmişdi.
Amma sonradan baş verənlər onun planını tamamilə dəyişmişdi.
Niyə 17 il ərzində bir dəfə də xəbər vermədi?
Murad əvvəlcə başqa şəhərə getmiş, oradan isə ölkəni tərk etmişdi.
İllər ərzində müxtəlif işlərdə çalışmışdı.
Bir müddət sonra ailəsinə xəbər vermək istəsə də, qorxmuşdu.
Çünki onu təhdid edən insanların hələ də ailəsini izləyə biləcəyini düşünürdü.
— Mən hər il qayıtmaq haqqında düşünürdüm, — Murad dedi. — Amma qorxurdum. Düşünürdüm ki, geri qayıtsam, anamı da təhlükəyə ataram.
Ancaq illər keçdikcə hər şey dəyişmişdi.
Murad artıq həmin adamlardan qorxmadığını düşünürdü.
Ən böyük səbəb isə anasının səhhətinin pisləşməsi barədə aldığı xəbər olmuşdu.
O, daha gecikmək istəməmişdi.
— 17 il ərzində hər gün kəndi düşünmüşəm. Amma ən çox anamı düşünmüşəm.
Aysellə qarşılaşma
Murad kəndə qayıtdıqdan iki gün sonra Aysellə də görüşdü.
Aysel artıq iki uşaq anası idi.
Onlar kəndin kənarında, əvvəllər birlikdə oturduqları ağacın altında qarşılaşdılar.
Bir müddət heç biri danışmadı.
Nəhayət, Aysel soruşdu:
— Niyə?
Murad başını aşağı saldı.
— Səni yarı yolda qoymaq istəməzdim.
— Bəs niyə heç olmasa bir dəfə xəbər göndərmədin?
Murad cavab vermədi.
Çünki bunun cavabı yox idi.
Bəzən insan qorxudan verdiyi qərarın başqalarının həyatında hansı yaraları açacağını illər sonra anlayır.
Aysel ona baxıb yalnız bir cümlə dedi:
— Mən səni çox gözlədim.
Sonra isə əlavə etdi:
— Amma artıq sənin üçün gözləmirəm. Mənim öz həyatım var.
Murad başını tərpətdi.
— Bilirəm. Mən də səndən heç nə istəmirəm. Sadəcə məni bağışlamağını istəyirəm.
Aysel bir neçə saniyə susdu.
— Bağışladım.
Onlar sakitcə ayrıldılar.
Sonuncu sirr
Muradın qayıdışından bir neçə həftə sonra isə daha bir həqiqət ortaya çıxdı.
Muradın 17 il əvvəl yoxa çıxması ilə bağlı aparılan köhnə araşdırma sənədlərindən birində onun avtomobilinin tapıldığı yerdə başqa bir şəxsin adı qeyd olunmuşdu.
Həmin şəxs artıq həyatda deyildi.
Murad sonradan həmin adamın ona borc məsələsində kömək edən və onu kənddən çıxaran şəxs olduğunu açıqladı.
Beləliklə, illər əvvəl hamının düşündüyü kimi Muradın qaçırılması və ya öldürülməsi deyil, onun öz iradəsi ilə yoxa çıxması təsdiqləndi.
Lakin bu qərarın arxasında qorxu, borc və ailəsini qorumaq istəyi dayanırdı.
Murad illər sonra kənddə qalmağa qərar verdi.
Anasının evini təmir etdirdi.
Həyətə yeni ağaclar əkdi.
Bir müddət sonra kənd sakinləri onun geri qayıtmasına alışdılar.
Amma Muradın həyatında heç vaxt dəyişməyən bir şey vardı.
O, hər axşam evin qarşısındakı skamyada oturur və kənd yoluna baxırdı.
Bir gün Ənvər kişi ondan soruşdu:
— Nə gözləyirsən?
Murad gülümsədi:
— Heç nə. Sadəcə 17 il gözlədiyim kəndə baxıram.
Hekayənin sonu
Muradın toyuna üç gün qalmış yoxa çıxması kənddə 17 il cavabsız sual olaraq qaldı.
O geri qayıtdı, amma 17 il əvvəl qoyub getdiyi həyat artıq yox idi.
Anası yaşlanmışdı, Aysel başqa həyat qurmuşdu, dostları dəyişmişdi, kənd belə əvvəlki kənd deyildi.
Murad isə bir şeyi başa düşmüşdü:
İnsanın həyatdan qaçmaq üçün seçdiyi yol nə qədər uzun olsa da, keçmişdən qaçmaq mümkün deyil.
Bəzən insanın qayıtmalı olduğu ən uzaq yer başqa ölkə, başqa şəhər deyil — öz evinin qapısıdır.
