Sonuncu Mesaj – Bir Sevgi Hekayəsi
Veten.Az – xüsusi hekayə
Gecə saat 02:17 idi.
Aysel pəncərənin qarşısında dayanıb yağışa baxırdı. Telefonu əlində idi. Ekranda isə artıq üç saatdır dəyişməyən bir yazı vardı:
“Rəşad sonuncu dəfə 23:41-də onlayn olub.”
Aysel həmin gecə Rəşadla görüşməli idi.
Onlar iki il idi ki, bir-birlərini sevirdilər. Hər şey gözəl başlamışdı. Rəşad Ayseli ilk dəfə Bərdə şəhərində, yağışlı bir axşam görmüşdü. Ayselin əlindəki kitab yerə düşəndə Rəşad onu götürüb qıza uzatmışdı.
— Deyəsən, bu kitab sizdən qaçmaq istəyir, — deyə gülümsəmişdi.
Aysel də gülmüşdü.
O gündən sonra hər şey dəyişmişdi.
Amma son aylarda Rəşadın davranışları qəribə olmuşdu. Tez-tez susur, telefonunu gizlədər, Ayselin suallarına isə:
— Bir az səbir et. Hər şey yaxşı olacaq, — deyə cavab verərdi.
Həmin axşam isə Ayselə yalnız bir mesaj göndərmişdi:
“Saat 23:30-da köhnə körpünün yanında ol. Sənə deməli olduğum çox vacib bir şey var.”
Aysel getmişdi.
Amma Rəşad gəlməmişdi.
Saat 00:10…
00:45…
01:30…
Heç kim yox idi.
Aysel evə qayıdanda telefonuna naməlum nömrədən mesaj gəlmişdi:
“Rəşadı axtarma. O, səni qorumaq üçün getdi.”
Ayselin ürəyi sıxıldı.
Ardınca ikinci mesaj gəldi:
“Amma sən onun qoyduğu zərfi tapmalısan.”
Mesajın altında bir ünvan vardı.
Aysel həmin ünvanı tanıyırdı.
Bu, Rəşadın uşaqlıqdan bəri getmədiyi köhnə ev idi.
Səhər açılmamış Aysel həmin evə getdi.
Qapı açıq idi.
İçəridə heç kim yox idi.
Evin divarları köhnəlmiş, otaqlardakı əşyalar isə illərdir toxunulmamış kimi görünürdü.
Aysel Rəşadın dediyi zərfi axtarmağa başladı.
Nəhayət, köhnə kitab rəfinin arxasında ağ rəngli bir zərf gördü.
Üzərində yalnız bir cümlə yazılmışdı:
“Aysel oxuyandan sonra hər şeyi anlayacaq.”
Əlləri titrəyə-titrəyə zərfi açdı.
Məktubda belə yazılmışdı:
“Aysel, əgər bu məktubu oxuyursansa, deməli, mən artıq yanında deyiləm. Səndən gizlətdiyim bir həqiqət var. Mən səni heç vaxt tərk etmək istəmədim. Əksinə, səni qorumaq üçün bunu etməli oldum.”
Ayselin gözlərindən yaş axmağa başladı.
Məktub davam edirdi:
“Son bir neçə həftədə bizi izləyən birinin olduğunu hiss etdim. Sənin də təhlükədə olduğunu düşündüm. Buna görə hər şeyi bitirmiş kimi davranmalı oldum. Amma bir gün geri qayıdacağam. Əgər məni həqiqətən sevirsənsə, məni gözləmə. Həyatına davam et.”
Aysel məktubu yerə atdı.
— Sən bunu mənim üçün necə edə bilərsən, Rəşad?..
Elə həmin an evin arxa tərəfindən səs gəldi.
Aysel diksindi.
Qapıya tərəf qaçdı.
Amma qapı arxadan bağlanmışdı.
Telefonuna yenidən mesaj gəldi:
“İndi pəncərədən bax.”
Aysel yavaş-yavaş pəncərəyə yaxınlaşdı.
Küçədə qara rəngli bir avtomobil dayanmışdı.
Avtomobilin yanında isə…
Rəşad dayanmışdı.
Aysel inanmadı.
Telefonla ona zəng etdi.
Rəşad telefona cavab verdi.
— Aysel…
— Sən haradasan?!
— Pəncərədən uzaqlaş. İndi!
— Amma səni görürəm!
Rəşad bir neçə saniyə susdu.
Sonra sakit səslə dedi:
— O gördüyün mən deyiləm.
Ayselin qanı dondu.
Küçədə dayanan adam başını qaldırıb birbaşa pəncərəyə baxdı.
Sonra gülümsədi.
Aysel geri çəkildi.
Bir neçə saniyə sonra həmin adam avtomobilə minib uzaqlaşdı.
İki saat sonra Rəşad həqiqətən gəldi.
Aysel onu görən kimi ağlayaraq qucaqladı.
— Mən səni itirdiyimi düşündüm…
Rəşad onun saçlarını sığalladı.
— Mən də səni itirməkdən qorxdum.
Aysel baş verənləri soruşdu.
Rəşad hər şeyi danışdı.
Məlum oldu ki, bir müddət əvvəl Rəşadın işlədiyi şirkətdə ciddi maliyyə pozuntuları aşkar edilmişdi. Rəşad təsadüfən həmin məsələ ilə bağlı mühüm məlumat əldə etmişdi. Bundan sonra isə naməlum şəxslər onu izləməyə başlamışdılar.
Ayseli də təhlükəyə atmamaq üçün Rəşad yoxa çıxmaq qərarına gəlmişdi.
Amma hekayənin ən böyük sirri hələ qarşıda idi.
Aysel masanın üstündəki məktuba baxdı.
— Bəs bunu sən yazmısan?
Rəşad məktubu əlinə aldı.
Üzünə qəribə ifadə gəldi.
— Xeyr.
— Necə yəni?
Rəşad məktubu diqqətlə oxudu.
Sonra zərfin arxasındakı kiçik yazını göstərdi.
Orada belə yazılmışdı:
“Vətən.Az üçün hazırlanmış bu hekayənin əsl sonunu yalnız Aysel və Rəşad biləcək.”
Aysel təəccüblə Rəşada baxdı.
— Bu nə deməkdir?
Rəşad gülümsədi.
— Deməkdir ki, bizi izləyən adam bütün bunların içində idi.
— Kim?
Rəşad cavab vermədi.
Sadəcə telefonunu çıxarıb sonuncu gələn mesajı Ayselə göstərdi.
Mesajda yalnız üç söz vardı:
“Mən sizi tapdım.”
Aysel Rəşadın əlindən möhkəm yapışdı.
Onlar pəncərəyə baxdılar.
Küçədə isə həmin qara avtomobil yenidən dayanmışdı.
Bu dəfə avtomobilin içində üç nəfər vardı.
Və onlardan biri…
Ayselin atası idi.
Davamı? Bəlkə də növbəti hekayədə…
Bu hekayə Veten.Az üçün xüsusi olaraq hazırlanıb.
