Bu evdə 30 ildir heç kim yaşamır: Amma hər gecə işığı yanır – kənd sakinlərini qorxuya salan sirr

Kəndin kənarında, illərdir heç kimin yaşamadığı köhnə bir ev vardı. Divarları çatlamış, həyətini alaq otları basmışdı. Pəncərələrinin bir neçəsi sınıq, damının bir hissəsi isə uçmuşdu. Kənd sakinlərinə görə, bu evdə təxminən 30 ildən artıqdır insan yaşamırdı. Lakin son aylarda gecələr həmin evin bir pəncərəsində işıq yanmağa başlamışdı.

Veten.az-ın təqdim etdiyi bu hekayə, kəndlərdə illərdir danışılan sirli hadisələrdən ilhamlanan bədii süjet əsasında hazırlanıb. Hekayədəki hadisələr və personajlar bədii xarakter daşıyır və məqsəd oxucunu maraqlı, müəmmalı bir süjetlə tanış etməkdir.

Gecələr yanan işıq

Kənd sakinləri əvvəlcə bunu təsadüf hesab etdilər.

Kimsə düşünürdü ki, evin elektrik xətti hələ də kəsilməyib. Başqaları isə işığın küçədən gələn avtomobil faralarının əks olunması olduğunu deyirdi.

Amma bir neçə gecə sonra vəziyyət qəribə hal aldı.

İşıq hər gecə eyni vaxtda — saat 23:00 radələrində yanır, səhərə yaxın isə sönürdü.

Ən qəribəsi isə bu idi ki, evin qapısı illərdir bağlı idi.

Heç kim oraya girmirdi.

Kəndin yaşlı sakinlərindən biri olan 72 yaşlı Əli kişi bir axşam dostlarına dedi:

— Mən bu evi uşaqlıqdan belə görmüşəm. Burada heç kim yaşamır. Əgər gecələr işıq yanırsa, deməli, kimsə içəri girir.

Bu sözlərdən sonra kənddə söhbət daha da böyüdü.

Evin keçmişi

Evin sahibi vaxtilə kəndin imkanlı ailələrindən biri olmuşdu.

Burada Əhməd adlı kişi həyat yoldaşı və iki övladı ilə yaşayırdı.

Kənd sakinləri onları sakit və mehriban ailə kimi xatırlayırdılar.

Lakin 30 il əvvəl ailənin həyatında faciə baş verdi.

Əhməd kişinin həyat yoldaşı ağır xəstəlikdən dünyasını dəyişdi.

Bir neçə il sonra isə ailə kəndi tərk etdi.

Evin böyük oğlu şəhərə köçdü, kiçik oğlu isə xaricə getdi.

Əhməd kişi bir müddət evdə tək yaşadı.

Sonra o da kənddən getdi.

Bundan sonra ev bir daha açılmadı.

İllər keçdikcə bina baxımsız vəziyyətə düşdü.

“Mən o evin qarşısında birini gördüm”

İşığın yanması ilə bağlı ilk ciddi iddia kəndin gənclərindən biri — Rauf tərəfindən səsləndirildi.

O, gecə saatlarında dostları ilə avtomobildə gedərkən evin həyətində bir nəfərin dayandığını gördüyünü dedi.

— Əvvəl elə bildim, ağacın kölgəsidir. Sonra gördüm ki, insan kimi hərəkət edir. Bir neçə saniyə sonra isə yoxa çıxdı.

Dostları onun sözlərinə inanmadılar.

Amma ertəsi gecə onlar birlikdə həmin evin yanından keçdilər.

Saat 23:07 idi.

Evin pəncərəsində işıq yanırdı.

Bu dəfə hamısı gördü.

Kənddə söz-söhbət daha da artdı.

Bəziləri evdə ruh olduğunu iddia etməyə başladı.

Bəziləri isə bunun oğruların işi olduğunu düşünürdü.

Gecə evə girən üç nəfər

Bir həftə sonra Rauf və iki dostu qərara gəldilər ki, məsələni özləri araşdırsınlar.

Onlar gecə saat 22:50-də evin qarşısına gəldilər.

Həyət tamamilə qaranlıq idi.

Saat 23:00-a yaxınlaşanda qəfildən evin içində işıq yandı.

Üç dost bir-birinə baxdı.

Onlardan biri pıçıltı ilə dedi:

— İçəridə kimsə var.

Qapını itələdilər.

Qapı gözlənilmədən açıldı.

Evin içi toz içində idi.

Divarlarda köhnə şəkillər, yerdə dağılmış taxta parçaları vardı.

Amma heç bir insan görünmürdü.

Onlar otaqları bir-bir yoxlamağa başladılar.

Birinci otaq boş idi.

İkinci otaqda köhnə mebel vardı.

Üçüncü otağın qapısını açanda isə qəribə bir şey gördülər.

Divarın qarşısında köhnə masa dayanmışdı.

Masanın üzərində isə yeni bir lampa yanırdı.

Lampanın sirri

Rauf lampaya yaxınlaşdı.

Onun kabeli divardakı rozetkaya qoşulmuşdu.

Deməli, evdə elektrik vardı.

Amma lampanın yanında başqa bir əşya da vardı.

Köhnə bir dəftər.

Dəftərin ilk səhifəsində yalnız bir tarix yazılmışdı:

1996.

Rauf dəftəri açmağa başladı.

İlk səhifələrdə evin keçmiş sahibinin qeydləri vardı.

Əhməd kişi həyat yoldaşının ölümündən sonra hər gecə onun yataq otağında işıq saxladığını yazmışdı.

Səbəbi isə çox sadə idi.

O, həyat yoldaşının qaranlıqdan qorxduğunu deyirdi.

Dəftərin son səhifəsində isə bir cümlə vardı:

“Mən gedəndən sonra da bu işıq sönməsin.”

Bəs işığı kim yandırırdı?

Bu sual hələ də cavabsız qalırdı.

Çünki elektrik xəttinin avtomatik işləməsi üçün heç bir sistem yox idi.

Rauf və dostları lampanın arxasındakı divarı yoxladılar.

Divarın içindən köhnə naqil keçirdi.

Sonra onlar başqa bir otaqda elektrik sayğacını tapdılar.

Sayğacın göstəricisi isə işləyirdi.

Bu zaman kənd sakinləri elektrik idarəsinə müraciət etdilər.

Araşdırma zamanı məlum oldu ki, evin elektrik xətti heç vaxt tamamilə ləğv edilməyib.

Amma lampanın hər gecə eyni vaxtda yanması hələ də izah olunmamışdı.

30 ildən sonra gələn qonaq

Hadisədən bir neçə gün sonra kəndə yaşlı bir kişi gəldi.

O, evin qarşısında uzun müddət dayandı.

Kənd sakinləri onun kim olduğunu soruşanda kişi adını dedi:

— Mən Əhməd kişinin oğluyam.

Kişi 30 ildən sonra kəndə qayıtmışdı.

Ona evdə gecələr işıq yandığını danışdılar.

Kişi bir müddət susdu.

Sonra gülümsədi.

— Deməli, hələ də yanır…

Kənd sakinləri təəccübləndilər.

— Siz bilirdiniz?

Kişi başını tərpətdi.

— Bəli.

Məlum oldu ki, evdən gedərkən atası ona həmin lampadan danışıbmış.

Əhməd kişi ölümündən əvvəl oğluna evin elektrik sistemində gizli şəkildə quraşdırılmış sadə bir vaxt mexanizmi olduğunu deyibmiş.

Bu sistem hər gün müəyyən saatda lampanı yandırırmış.

Amma oğul atasının sözlərini illər sonra unutmuşdu.

Evin elektrik xətti isə heç vaxt tamamilə söndürülmədiyindən mexanizm uzun müddət işləməyə davam etmişdi.

Amma bir sual yenə qaldı…

Kənd sakinləri hər şeyi izah etdiklərini düşünürdülər.

Lakin bir detal onları yenidən düşündürdü.

Əhməd kişinin oğlu evə daxil olub köhnə mexanizmi yoxladıqda məlum oldu ki, cihazın işləməsi üçün batareya tələb olunur.

Batareya isə çoxdan bitmiş olmalı idi.

Oğul cihazı əlinə alıb təəccüblə dedi:

— Bu, artıq işləyə bilməz.

Həmin gecə kənd sakinləri yenə evin qarşısında dayandılar.

Saat 23:00 oldu.

Pəncərədə işıq yandı.

Hamı susdu.

Əhməd kişinin oğlu isə evin qapısına baxaraq asta səslə dedi:

— Atamın bir sözü vardı: “Bəzi evlərdə insanlar getdikdən sonra da onların xatirələri yaşayır.”

Heç kim daha bir söz demədi.

Sonluq

Səhər evə daxil olan zaman lampanın söndüyü görüldü.

O gündən sonra isə həmin işıq bir daha yanmadı.

Evin keçmiş sahibinin oğlu atasının köhnə əşyalarını topladı, dəftəri özü ilə apardı və evi təmir etdirmək qərarına gəldi.

Kənd sakinləri isə illərdir onları qorxudan sirrin əslində bir ailənin keçmişi ilə bağlı olduğunu anladılar.

Bəzən gecə qaranlığında yanan bir işıq insanlara qorxu verə bilər.

Amma həmin işığın arxasında bir insanın son arzusu, bir ailənin xatirəsi və illər boyu unudulmayan bir sevgi də ola bilər.

Və kənddə bu ev haqqında danışanlar indi artıq “orada kimsə yaşayır” demirlər.

Onlar sadəcə belə deyirlər:

“O evdə 30 il heç kim yaşamadı. Amma bir insanın xatirəsi 30 il ərzində hər gecə işıq saçdı.”