Atasının ölümündən sonra evdə tapdığı dəftər onun bütün həyatını dəyişdi – son səhifədə yazılanlar hər şeyi dəyişdi
Atasının ölümündən sonra evdəki əşyaları toplamaq üçün kəndə qayıdan 32 yaşlı Elvin atasının yataq otağında köhnə bir dəftər tapdı. Dəftərin üz qabığı illər ərzində köhnəlmiş, bəzi səhifələri saralmışdı. Elvin əvvəlcə bunun atasının şəxsi qeydlərindən ibarət adi bir dəftər olduğunu düşündü. Lakin son səhifələrə çatanda oxuduqları onun illərdir bildiyi ailə tarixini tamamilə dəyişdi.
Veten.az-ın təqdim etdiyi bu hekayə ailə münasibətləri, keçmişin sirrləri və insanın həyatını dəyişən gözlənilməz həqiqət üzərində qurulan bədii süjetdir. Hekayədəki adlar və hadisələr bədii xarakter daşıyır.
Atasının evinə qayıtdığı gün
Elvin atasını itirəndən sonra uzun illər yaşadığı şəhərdən kəndə qayıtmışdı.
Atası Ənvər kişi 67 yaşında vəfat etmişdi.
O, kənddə hamının hörmət etdiyi, sakit təbiətli və zəhmətkeş insan kimi tanınırdı.
Elvin atasının xəstəliyi müddətində tez-tez onun yanına gəlsə də, son aylarda işlərinin çoxluğu səbəbindən kəndə əvvəlki qədər gedə bilməmişdi.
İndi isə ev tamamilə səssiz idi.
Divarda atasının köhnə saatı işləyirdi.
Mətbəxdə yarımçıq qalmış çay stəkanı vardı.
Həyətdə isə atasının illərlə qulluq etdiyi nar ağacı dayanırdı.
Elvin evdəki əşyaları toplamağa başlayanda yataq otağındakı köhnə dolabın arxasında taxta bir qutu gördü.
Qutunun içində bir neçə fotoşəkil, köhnə sənədlər və bir dəftər vardı.
Dəftərin üzərində atasının əli ilə yalnız bir tarix yazılmışdı:
“1989–2025”
Elvin dəftəri açdı.
İlk səhifələrdə tarixlər və qısa qeydlər vardı.
Amma bir neçə səhifədən sonra yazılanlar onu düşündürməyə başladı.
“Bunu Elvin heç vaxt bilməməlidir”
Elvin atasının xəttini dərhal tanıdı.
Bir səhifədə belə yazılmışdı:
“Bu məsələni illərdir özümlə daşıyıram. Elvinin bundan xəbər tutmasını istəmirəm.”
Elvin dəftəri bağladı.
Bir neçə dəqiqə yerində oturdu.
Sonra yenidən açdı.
Növbəti səhifələrdə ailəsinin keçmişindən danışılırdı.
Atası 1989-cu ildə baş vermiş bir hadisəni qeyd etmişdi.
Həmin hadisə Elvinin dünyaya gəlməsindən bir neçə il əvvəl baş vermişdi.
Ənvər kişi həmin illərdə başqa şəhərdə işləyirmiş.
Orada yaxın dostu olan bir adamla birlikdə kiçik biznes qurubmuş.
Lakin biznes uğursuz olub.
Dostu bütün məsuliyyəti Ənvərin üzərinə ataraq şəhərdən gedib.
Ənvər isə borcları təkbaşına ödəməyə başlayıb.
Elvin bunları oxuduqca atasının niyə illər boyu bəzi mövzularda danışmaqdan qaçdığını anlamağa çalışırdı.
Lakin əsas sirr hələ qarşıda idi.
Köhnə fotoşəkil
Dəftərin arasından bir fotoşəkil düşdü.
Şəkildə gənc Ənvər kişi başqa bir kişi ilə dayanmışdı.
Elvin həmin adamı tanımırdı.
Şəklin arxasında isə bir cümlə yazılmışdı:
“Oğlumun həqiqi hekayəsi bu adamdan başlayır.”
Elvinin əlləri titrədi.
Şəkli bir neçə dəfə çevirdi.
Sonra dəftərin növbəti səhifəsini açdı.
Atası yazmışdı:
“Elvin mənim oğlumdur. Bunu heç vaxt dəyişməyəcək. Amma onun doğulduğu günlə bağlı mənim heç kimə danışmadığım bir həqiqət var.”
Elvin dəftəri oxumağa davam etdi.
1994-cü ilin gecəsi
Elvin 1994-cü ildə doğulmuşdu.
Ailədə ona həmişə deyilmişdi ki, doğulduğu gün atasının yanında olduğunu, anasının xəstəxanada olduğunu və hər şeyin normal keçdiyini.
Amma dəftərdə tamam başqa hadisədən bəhs edilirdi.
Elvinin doğulduğu gecə kənddə güclü qar yağmışdı.
Ənvər kişi həyat yoldaşını xəstəxanaya çatdırmaq üçün yola çıxmışdı.
Yolda avtomobili xarab olmuşdu.
Həmin vaxt ona kömək edən şəxs isə illər əvvəl birlikdə biznes qurduğu dostu — Rauf imiş.
Rauf həmin gecə Ənvəri və həyat yoldaşını xəstəxanaya çatdırmışdı.
Lakin Raufun özü həmin gecədən sonra kənddən yoxa çıxmışdı.
Rauf kim idi?
Elvin dəftərin sonrakı səhifələrini oxuduqca hadisənin daha maraqlı tərəfi ortaya çıxdı.
Rauf həmin illərdə ailəsi ilə ciddi problemlər yaşayırmış.
Onun bir qızı varmış.
Qızının adı isə Aylin idi.
Ənvər kişi yazırdı:
“Raufun həyatı dağılanda onun qızına mən baxdım. Mən onu öz övladım kimi qorudum.”
Elvin çaşqın halda dəftərə baxdı.
Bəs Aylin kim idi?
Atası onun adını niyə heç vaxt çəkməmişdi?
Cavab 20 il sonra gəlmişdi
Dəftərdə yazılanlara görə, Rauf illər sonra Ənvərə məktub göndərib.
Məktubda qızının ağır vəziyyətdə olduğunu və ona kömək etməsini xahiş edib.
Ənvər isə Aylini kəndə gətirib və uzun müddət ona ailə kimi sahib çıxıb.
Elvin Aylini uşaqlıqdan tanıyırdı.
Kənddə hamı onu Ənvər kişinin qohumu hesab edirdi.
Elvin isə ilk dəfə anlayırdı ki, Aylinin ailə ilə münasibəti tamam başqadır.
Amma ən böyük sirr hələ açılmamışdı.
Son səhifə
Dəftərin son səhifəsinə çatanda Elvin uzun müddət onu açmağa cəsarət etmədi.
Səhifənin yuxarısında belə yazılmışdı:
“Elvin bunu oxuyursa, deməli, mən artıq yoxduram.”
Aşağıda isə atasının son etirafı vardı.
“Oğlum, sən mənim qanımdan olmaya bilərsən. Amma sən mənim həyatda ən çox sevdiyim insansan.”
Elvinin gözləri doldu.
Davamında yazılmışdı:
“Sənin doğumundan bir neçə ay əvvəl ananla Rauf arasında heç bir münasibət olmayıb. Sənin haqqında illərlə danışılan şübhələrin hamısı yalandır. Sən mənim oğlumsan. Mən səni böyütdüm, sən mənə ata dedin. Bunun üçün başqa sübuta ehtiyac yoxdur.”
Elvin dəftəri yerə qoydu.
İllərdir düşündüyü bütün suallar bir anda başqa məna qazanmışdı.
Atasının qorxduğu şey onun ailəsinin dağılması yox, oğlunun bir gün öz kimliyindən şübhələnməsi imiş.
Ən böyük sürpriz
Elvin ertəsi gün Aylinin yanına getdi.
Ona dəftəri göstərdi.
Aylin yazılanları oxuyandan sonra uzun müddət susdu.
Sonra dedi:
— Atan bunu mənə də demişdi.
Elvin təəccübləndi.
— Nəyi?
— Sən onun üçün sadəcə oğul deyildin. Sən onun həyatının ən böyük səbəbi idin.
Aylin ona atasının ölümündən bir neçə gün əvvəl aldığı məktubu verdi.
Məktubda Ənvər kişi yazmışdı:
“Əgər bir gün Elvin mənim haqqımda həqiqəti axtarsa, ona deyin ki, mənim ən böyük səhvim susmaq olub. Amma ən böyük doğru qərarım onu oğlum kimi böyütmək idi.”
Elvinin qərarı
Elvin həmin gün atasının evinə qayıtdı.
Dəftəri yenidən açdı.
Əvvəlcə onu cırmaq, yandırmaq və bütün bu keçmişi unutmaq istədi.
Amma sonra fikrini dəyişdi.
Dəftəri saxladı.
Çünki atasının həyatı haqqında yazdığı son sözlərin artıq onun üçün böyük bir əhəmiyyəti vardı.
O, atasının otağındakı köhnə fotoşəkilləri topladı.
Divardakı saatı götürüb öz evinə apardı.
Həyətdəki nar ağacına isə toxunmadı.
Ənvər kişi onu necə saxlamışdısa, Elvin də elə saxlamağa qərar verdi.
Sonluq
Bir neçə ay sonra Elvin kənddə atasının evini təmir etdirdi.
Amma bir otağı olduğu kimi saxladı.
Atasının yataq otağını.
Köhnə dolab, taxta qutu və o dəftər hələ də orada idi.
Elvin hər dəfə kəndə gələndə həmin otağa girir, dəftəri açır və atasının son cümləsini oxuyurdu:
“İnsan bəzən qan bağı ilə yox, ömrünü kiminsə həyatına həsr etməklə ata olur.”
Elvin illər sonra başa düşdü ki, insanın kim olduğunu müəyyən edən yalnız onun haradan gəldiyi deyil.
Bəzən insanın kim olduğunu onu kimin böyütdüyü, kimin qoruduğu və ən çətin günlərində kimin yanında olduğu müəyyən edir.
Atasının ölümündən sonra tapdığı bir dəftər Elvinə keçmişinin sirrini göstərmişdi.
Amma daha vacib bir həqiqəti də öyrətmişdi:
Bəzi həqiqətlər insanın həyatını dağıtmaq üçün yox, keçmişdə cavabsız qalan suallara son qoymaq üçün üzə çıxır.
