Sonuncu dəfə “gecən xeyrə” dedi…
Aylinlə Muradın sevgisi hamının həsəd apardığı sevgilərdən idi. Onlar bir-birinə söz vermişdilər: nə baş versə də, heç vaxt bir-birlərini yarı yolda qoymayacaqdılar.
Murad Aylinə tez-tez deyirdi:
— Bir gün hamı səndən üz döndərsə belə, mən yanında olacağam.
Aylin isə gülümsəyərək cavab verirdi:
— Mənə dünyanı verməyinə ehtiyac yoxdur. Sadəcə, bir gün məni sevmədiyini demə.
Amma insan bəzən ən böyük vədlərini ən kiçik bir mübahisənin içində unudur.
Hər şey adi bir axşam başladı. Muradın telefonuna gələn bir mesajı Aylin gördü. Mesajı göndərən qızın kim olduğunu soruşdu. Murad izah etməyə çalışdı, Aylin isə incikliyindən onu dinləmək istəmədi.
Sözlər sərtləşdi. Köhnə incikliklər ortaya töküldü. Bir vaxtlar bir-birinin səsinə belə qıymayan iki insan bir neçə dəqiqənin içində bir-birinin qəlbini qırdı.
Nəhayət, Murad əsəbiləşərək dedi:
— Bezdim! Daha səni görmək istəmirəm. Həyatımdan çıx!
Aylin bir müddət susdu. Gözlərindən yaş süzülürdü. Sonra asta səslə soruşdu:
— Bunu doğrudan istəyirsən?
Murad qüruruna məğlub oldu.
— Bəli!
Aylin başını aşağı saldı.
— Yaxşı… Bir gün bu sözün üçün çox darıxacaqsan.
O, qapını bağlayıb getdi.
Murad həmin gecə dostları ilə görüşdü. Özünə elə gəlirdi ki, düzgün qərar verib. Telefonunu bir neçə dəfə yoxladı. Aylindən mesaj gəlməmişdi.
Gecə saat ikidə onun profilinə baxdı. Aylin yeni bir şəkil paylaşmışdı. Şəklin altında yalnız bir cümlə yazılmışdı:
“Bəzən insan ən çox sevdiyi adamın yanında özünü ən tənha hiss edir.”
Murad əsəbiləşib telefonu kənara qoydu.
— Bir-iki günə özü yazacaq, — deyə düşündü.
Amma Aylin yazmadı.
Bir gün keçdi. Sonra iki gün. Sonra bir həftə.
Murad əvvəlcə onun inad etdiyini düşündü. Daha sonra darıxmağa başladı. Aylinin səsini, gülüşünü, hər səhər göndərdiyi mənasız zarafatları xatırladı.
Nəhayət, dözə bilməyib ona mesaj yazdı:
“Necəsən?”
Mesaj çatdı. Amma cavab gəlmədi.
Zəng etdi. Telefon sönülü idi.
İlk dəfə qorxdu.
Aylinin rəfiqəsinə yazdı. Rəfiqəsi mesajı oxuyandan sonra ona zəng etdi.
— Murad, sən haradasan?
— Evdəyəm. Nə olub?
Qızın səsi titrəyirdi.
— Sən Aylindən xəbərsizsən?
— Bir həftədir danışmırıq. Nə olub axı?
Telefonun o başında uzun bir sükut yarandı.
Sonra qız dedi:
— Aylin üç gün əvvəl ağır vəziyyətdə xəstəxanaya aparılıb. Uzun müddətdir xəstəliyini heç kimə demirmiş. Dünən gecə…
Sözünü tamamlaya bilmədi.
Muradın əlləri əsdi.
— Nə dünən gecə? Danış!
— Murad… Aylin artıq yoxdur.
O an Muradın qulaqlarında qəribə bir uğultu başladı. Ətrafdakı səslər kəsildi. Telefon əlindən düşdü.
Yox. Bu mümkün deyildi.
Aylin dünən yox idi, bu gün də yox ola bilməzdi. Axı o, sadəcə incimişdi. Axı bir neçə gün sonra barışacaqdılar. Axı Murad onun əlindən tutub hər şeyin düzələcəyini deyəcəkdi.
O, dərhal xəstəxanaya getdi.
Aylinin rəfiqəsi ona kiçik bir zərf verdi.
— Bunu sənin üçün yazmışdı.
Murad zərfi açdı. İçində qatlanmış bir məktub və birlikdə çəkdirdikləri köhnə şəkil vardı.
Məktubda belə yazılmışdı:
“Murad…
Əgər bu məktubu oxuyursansa, deməli, sənə deməyə cəsarət etmədiyim həqiqəti artıq gizlədə bilmirəm.
Bir müddətdir xəstəyəm. Həkimlər vəziyyətimin ciddi olduğunu deyiblər. Səni qorxutmaq istəmədim. Sən həmişə məni güclü görmüsən. Mən də sənin yanında zəif görünməkdən qorxdum.
O axşam sənə xəstəliyimi demək istəyirdim. Sonra mübahisə etdik.
Sən mənə həyatdan çıxmağımı dedin. Mən isə səndən bir dəfə də olsun ‘qal’ sözünü eşitmək istəyirdim.
Bilirsən, mən səndən heç vaxt möcüzə istəməmişəm. Sadəcə, yanımda olmağını istəmişəm.
Əgər sağalsam, səninlə yenidən görüşmək istəyirəm. Əgər sağalmasam, bir şeyi bil: mən səni heç vaxt düşmənim bilmədim.
Sənə son dəfə bir söz deyəcəyəm.
Özünü günahlandırma. Mən sənin məni sevdiyinə inanmışdım. Bəlkə də, elə buna görə sənə həmişə qayıtmaq istədim.
Sağ ol, Murad. Həyatımın ən gözəl günlərini mənə sən yaşatdın.
Aylin.”
Murad məktubu sinəsinə sıxdı. Dizləri üstə çökdü. İlk dəfə heç kimdən utanmadan ağladı.
— Mən bilmirdim, Aylin… And olsun, bilmirdim. Mən səni qovmaq istəmirdim. Mən sadəcə əsəbi idim…
Amma bəzi sözlər deyiləndən sonra geri qaytarılmır.
Bir neçə gün sonra Murad Aylinin qəbrini ziyarət etdi. Yanında onun sevdiyi ağ çiçəklər vardı. Qəbrin qarşısında oturub uzun müddət danışdı. Cavab gəlmirdi.
Hər həftə ora getdi. Hər dəfə bir şey danışdı: işindən, uşaqlıq xatirələrindən, yağışlı havalardan, bir vaxtlar birlikdə getmək istədikləri şəhərlərdən.
Aylar keçdi.
Bir gün Aylinin rəfiqəsi Murada son bir sirr açdı:
— Aylin xəstəxanada olduğu vaxt səndən yalnız bir şey istəyirdi. Sənə zəng etməyimizi istəmişdi. Amma sonra fikrini dəyişdi. Dedi ki, “Əgər məni görmək istəmirsə, onu məcbur etməyin. Mən onun son xatirəsində ağrı olmaq istəmirəm”.
Murad gözlərini yumdu.
O, Aylinin son günlərində yanında ola bilərdi. Əlini tuta, saçlarını sığallaya, ona sevdiyini deyə bilərdi. Amma qüruru ona bir həftəni çox uzun göstərmişdi.
Həmin axşam evə qayıdanda telefonunda Aylinin son səs yazısını tapdı. Bir neçə həftə əvvəl göndərilmişdi, amma Murad onu heç vaxt açmamışdı.
Səsi titrəyən Aylin deyirdi:
“Murad, bilmirəm, bu mesajı nə vaxt dinləyəcəksən. Sadəcə, səsini eşitmək istədim. Əgər məndən incimisənsə, bağışla. Mən səninlə küsülü qalmaq istəmirəm. Nə olur-olsun, özünə yaxşı bax. Səni sevirəm…”
Səs yazısı bitdi.
Murad telefonu qulağından ayırmadı. Sanki Aylin hələ də danışırdı.
Həmin gecə onun nömrəsinə sonuncu mesajını yazdı:
“Bağışla məni. Kaş bircə dəfə də olsa, sənə ‘qal’ deyəydim…”
Mesajın yanında iki işarə görünmədi. Cavab gəlmədi.
Və Murad ömrünün sonuna qədər bir həqiqəti unutmadı:
İnsan bəzən sevdiyi adamı bir gündə itirmir. Onu bir qəzəbli cümlə ilə özündən uzaqlaşdırır, bir həftəlik susqunluqla itirir, sonra isə ömrünün qalan hissəsini ona demədiyi sözlərlə yaşayır.
Çünki bəzi ayrılıqlarda barışmaq üçün gec deyil.
Amma bəzi ayrılıqlarda…
“Bağışla” sözünü eşidəcək insan artıq yoxdur.
